Jacques Smeets (1951) is sinds 1 oktober 1969 politieambtenaar en is in het korps Limburg-Zuid bezig aan zijn laatste maanden in de actieve politiedienst. Niet meer in de frontlinie, maar op de achtergrond zijn carrière rustig afbouwend in een onderdeel van de bedrijfsvoering.

Het politieberoep gaat je niet in de koude kleren zitten. Dienders worden veelvuldig geconfronteerd met geweld en dood, euforie wisselt zich af met teleurstelling, nieuwe functies zijn uitdagingen, afwijzing maakt plaats voor erkenning. Ze vechten namens de samenleving tegen criminelen, hooligans, asocialen en demonstranten, ze raken gewond en in het ergste geval leggen ze het loodje erbij. Dienders voeren ook strijd tegen ziekte en burnout. Het zijn immers ook maar gewone mensen.

Blauwe gevoelens maakten zich meester van deze diender, die hij beschreef in zijn boek De blauwe diender (www.deblauwediender.nl).

"Wie schrijft die blijft is voor mij een vanzelfsprekendheid geworden, ook na mijn pensioen. Ik deel geen bekeuringen meer uit, maar schrijf over dit prachtige beroep."

Smeets wil collega's en mensen in andere beroepstakken prikkelen tot bewustwording van hun eigen beroepseer. Hij kreeg gedurende zijn beroepsleven te maken met agressie, geweld, onnatuurlijke dood, bureaucratie, hiërarchie en beroepscultuur. De vraag drong zich gedurende de jaren bij hem op in hoeverre al die indrukken van invloed waren op zijn gedrag ten opzichte van de burgers, collega's en zijn privé omgeving. Hij zocht naar de essentie van het politieberoep en kwam tot de ontdekking dat het een eervol beroep was, maar dat het soms ook zeer deed. Het uniform zag hij als een bevestiging van zijn gevoel voor verantwoordelijkheid, tegelijkertijd voelde hij ook de kwetsbaarheid als hij zich in de publieke domeinen moest tonen.

"Het is van levensbelang dat politiemensen zich meer bewust worden van hun eigen mens zijn in relatie tot hun professie. Op het moment dat je een uniform aantrekt, gebeuren er bijzondere dingen met de mens die het aantrekt."

Smeets draagt zijn bewustwordingsproces binnen alle lagen van de politieorganisatie uit. Hij ziet politiemensen als professionals die sterk gemotiveerd moeten zijn om een steentje bij te dragen aan de veiligheid van onze samenleving, waarvan zij zelf deel uitmaken. De eigen positie in dit veld is net zo belangrijk als die van de burger.