Ype Akkerman (1956) is beleidsambtenaar en werkt al geruime tijd op het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap. Hij is daar vooral actief geweest op de terreinen voortgezet onderwijs, beroepsonderwijs en volwasseneneducatie. Daarnaast heeft hij zich een aantal jaren ingezet voor de medezeggenschap op OCW: daar heeft hij zich vooral sterk gemaakt voor de professionalisering en versterking van de beroepstrots van de rijksambtenaar.

Akkerman heeft iets met leren: “Tijdens mijn loopbaan op OCW heb ik steeds meer belangstelling gekregen voor de vraag hoe mensen leren. Wat maakt en wie maken dat je van een klein kind uitgroeit tot een volwassen, sterke, vaardige en evenwichtige persoon? Ik ontdekte dat de school heel belangrijk is, maar dat ook tal van andere partijen en personen er toe doen in de ontwikkeling van kinderen en jongeren: ouders uiteraard, maar ook kinderopvang, sport, cultuur, arbeid, jeugd- en gezinszorg, politie, medische en psychologische zorg. It takes a village to raise a whole child, om maar eens een bekend Afrikaans spreekwoord aan te halen”.

Met deze benadering legt Akkerman ook de verbinding naar beroepstrots. Immers: de kwaliteit van dat ontwikkelproces hangt voor een belangrijk deel af van personen. Van fijne en verstandige ouders en van al die personen die vanuit hun vak een pedagogische en educatieve opdracht hebben. Dus: gemotiveerde leraren die hun vak verstaan, gemotiveerde jeugdzorgers die hun vak verstaan, gemotiveerde sportcoaches die hun vak verstaan.

Die gemotiveerdheid en die vakbekwaamheid is van belang voor al die professionals die op de een of andere manier bijdragen aan de ontwikkeling van kinderen. En dan is het ook mooi als deze professionals, elk vanuit hun eigen discipline, elkaar weten te vinden en te waarderen. Daarmee heb je vakmanschap en beroepstrots te pakken.

Wat betekenen deze opvattingen voor zijn werk?
Akkerman: “In de eerste plaats dat ik een sterke geneigdheid heb tot het interdepartementale. Immers, als je er van uit gaat dat velen er toe doen in de ontwikkeling van kinderen, dan is het evident dat ook andere ministeries een rol spelen. Ik spreek dan ook graag met andere ‘rijksgenoten’ over dit thema”.

Daarnaast ondervindt Akkerman dat het hebben van zo’n opvatting wel eens botst met andere werkelijkheden die je werk als beleidsambtenaar bepalen. De politieke realiteit die voortvloeit uit het feit dat we in een democratie leven. De financiële realiteit die sterk wordt bepaald door de eurocrisis en de bezuinigingen. En de ambtelijke logica die inherent is aan een grote bureaucratische organisatie. Je hebt dus te maken met ‘schurende logica’s’.
Dan moet je intelligent en integer kunnen pendelen tussen die verschillende werkelijkheden: “Dat is naar mijn idee de essentie van ambtelijk vakmanschap. Dat doe je nooit op routine en het houd je vak levend. En daar zit ‘m nou net de bron van beroepstrots”.