1 Reactie

• Reactie link zondag 09 oktober 2011 11:04 geplaatst door Jacques Smeets

  Beste Ton en Leo,
  
  Als politieman met 42 jaar dienstervaring heb ik jullie aandachtig beluisterd. Wat me vooral opvalt is de levenswijsheid van Ton die zegt : "wat je geeft, krijg je terug" en dat Leo zo nadrukkelijk wijst op afgesproken "spelregels" door de organisatie en het melden van incidenten.
  
  Ik spreek hufterig, intimiderend, bedreigend en fysiek gewelddadig gedrag tegen dienstverleners niet goed. Natuurlijk niet, daarvoor heb ik zelf veel te veel meegemaakt. Ik wil met mijn betoog elk misverstand daarover op voorhand wegnemen.
  
  Ton doet een uitspraak die voor mij een jaar of 12 geleden geleidelijk aan een werkelijkheid was geworden, waar ik niet meer omheen kwam. Ik werd keer op keer (innerlijk) aangespoord om bij voorkomende incidenten bij mezelf te rade te gaan. Ik stelde mij dan de vragen hoe ik b.v. op dat moment in het leven stond, hoe ik tegen mijn beroep aankeek, of mijn motivatie nog wel strookte met de essentie van het beroep, maar vooral waarom juist ik mij stoorde, angstig of bedreigd voelde, machteloos was enz.
  
  Natuurlijk kreeg ik ook te maken met regelgeving t.a.v. geweld en agressie, met ministers en staatssecretarissen en politieke leiders die allerlei maatregelen eisten. Tegelijkertijd ontwikkelde zich binnen de politiewereld ook de zg "code blauw" waarin regels waren opgenomen over ons eigen gedrag/handelen. Het viel me op dat beide ontwikkelingen synchroon en in gelijke mate verliepen. Zodra geweld en agressie tegen hulp- en dienstverleners ergens de kop opstaken, ontstonden er ook een discussie over het optreden/handelen van diezelfde verleners. Dat is vandaag de dag nog steeds zo.
  
  Ik sloot echter niet mijn ogen voor m'n eigen gedrag en optreden, dat niet altijd strookte met de opvatting van de tegenpartij. Ik bekeurde mensen en sloot ze op, gebruikte geweld als dat nodig was. Dat deed ik bewust als politieman maar onbewust ook als mens. In die zin was het wel begrijpelijk dat ik zou terugkrijgen wat ik gaf. Ook al was dit niet in overeenstemming met mijn opvatting als diender. Ik accepteerde dat ook lange tijd niet. Strijd en conflicten waren het gevolg. Ik was immers gekleed in een politieuniform en vertegenwoordigde de staat, autoriteit en gezag. Zaken die bij voorbaat al gedoemd zijn om persoonlijke vrijheden te beknotten. Onze samenleving heeft nu eenmaal daarvoor gekozen en dus krijgt de samenleving het gezag en autoriteit wat zij verdient en dat geldt andersom natuurlijk ook.
  
  Het is een natuurlijk proces, ook al kunnen wij dat niet altijd begrijpen en willen we zoiets niet accepteren.
  
  Om iets te kunnen bijdragen aan de ontwikkeling van begrip en acceptatie van deze dingen schreef ik een boek (De blauwe diender)over mijn eigen politieleven, waarin al die aspecten aan de orde komen en waarin ik vooral beschrijf hoe ik zelf (als mens en als politieman) in het (beroeps)leven stond.
  
  Als blauwe diender was ik dienstbaar en waakzaam, net zoals Ton dat beschrijft vanuit zijn professie. Daar zag ik veel overeenkomsten met mijn werk, maar ook dat hij de wijsheid bezit om te zien dat wat je geeft, ook terug krijgt. In Leo zie ik gelijkenissen met de leidinggevenden/politci die soortgelijke uitingen doen als het gaat om de aanpak van de problematiek (het opstellen van regels/afspraken/codes).
  
  Misschien is het u opgevallen: Er is nog steeds een toename van hufterigheid t.o.v. dienst- en hulpverleners en er zijn steeds meer beleidsmakers en leidinggevenden die zich opwerpen voor het personeel. Toch verandert er in wezen niet veel.
  
  Mijn persoonlijke aanpak leidde ertoe, dat ik steeds minder tegen hufterigheid e.d. aanliep. Zeker, ik loop niet meer voorop in de frontlinie. De ontwikkeling had zich echter al ingezet toen ik nog volop werkzaam was als rechercheur. Met die ontwikkeling namen ook andere conflicten af, zoals die met leidinggevenden. Ik kreeg nieuwe zin in het werk en kon me frank en vrij verder ontwikkelen en komen tot waar ik nu ben aangeland. Ik neem over een half jaar op een rustige en evenwichtige manier afscheid van het politieberoep en tegelijk blijf ik er bij betrokken.
  
  Jacques Smeets
  www.deblauwediender.nl

  Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.