Gary Hamel, management-expert en directeur van Management Lab (London Business School), schrijft in zijn in 2012 verschenen boek What matters now over het opnieuw opbouwen van een organisatie in een wereld van slinkende hoop, radicale veranderingen en verwoestende wedijver. Het is geen boek over hoe het beter moet maar een gloedvol pleidooi om het management zoals we dat nu kennen opnieuw uit te vinden en ons te bezinnen op de basisbeginselen van het kapitalisme, de organisatiecultuur en de betekenis van werk. Het denken hierover is niet meer veranderd sinds het industriële tijdperk. Het is hoogtijd dat we de opgelopen achterstand inhalen.

Sarah Kendzior, onlangs gepromoveerd in de anthropologie aan de Washington University in St Louis, V.S., begint haar artikel op de website van Al Jazeerah: The political consequences of academic paywalls, met het noemen van de zelfmoord van activist Aaron Swartz die van mening was dat alle resultaten van academisch onderzoek vrij beschikbaar zouden moeten zijn voor alle mensen. In het huidige systeem zijn onderzoeksresultaten ondergebracht in databases. Om daarover te beschikken moet worden betaald, vaak vijftig dollar per artikel, door niet-academici.
De enigen die profiteren van dit systeem zijn de academische uitgevers. Wetenschappers ontvangen zelf geen geldbedragen uit de verkoop van hun artikelen en het gewone publiek kan die artikelen niet betalen en lezen en daardoor ook niet deelnemen aan wetenschappelijke debatten.

Afschermen wetenschappelijke artikelen heeft politieke gevolgen

Afgezien van deze gevolgen voor de lezer en de auteur, zijn er nog andere. Betaaldrempels hebben ook politieke gevolgen. Informatie, inzichten en expertise van een artikel zijn niet beschikbaar en dat heeft grote gevolgen voor plaatsen waar censuur wordt toegepast en propaganda wordt gemaakt. Als kennis of informatie macht is, dan zijn betaaldrempels de privileges van mensen met macht.
Voorbeeld is een door Kendzior geschreven artikel in 2006:  Inventing Akromiya: The role of Uzbek propagandists in the Andijon massacre, gepubliceerd in een tijdschrift en afgeschermd voor het lezerspubliek.
In 2008 plaatste ze het artikel op de website van academia.edu, waar wetenschappers hun artikelen naartoe kunnen uploaden. Dit had grote gevolgen.
Honderden Oezbeken waren de grens met Kirgizië overgestoken, waarna ze als vluchteling naar westerse landen reisden. Er waren Oezbeken onder hen die getuigen waren geweest van het bloedbad van Andijon, maar er waren er ook die ervan beschuldigd werden lid te zijn van Akromiya, een losse organisatie van welgestelde, gematigd islamitische, vrome Oezbeekse zakenmensen die aan liefdadigheid deden, vernoemd naar oprichter Akrom Yo'ldoshev. De regering van Oezbekistan vond de groep bedreigend en schilderde de leden af als gewelddadig en extreem, hetgeen niet het geval was.

In de jaren die volgden vroegen veel Oezbeken die verbonden waren geweest aan Akromiya politiek asiel aan in het buitenland. Omdat ze het stempel van extremist opgedrukt hadden gekregen door de Oezbeekse regering, stond hun een juridisch gevecht tegen de bierkaai te wachten.
Kendzior: "Mijn wetenschappelijke artikel werd een bewijsstuk in veel van deze asielaanvragen, inclusief deze van de United Nations Refugee Agency, die uit het artikel op academia.edu citeert. Door openbaarmaking van mijn werk, zijn onschuldige mensen geholpen en niet gedeporteerd naar een land waar zij gevangen genomen zouden worden, of vermoord".

"Afgeschermd voor mensen die ze het meest nodig hebben"

De artikelen worden afgeschermd voor mensen die ze het meest nodig hebben, aldus Kendzior: "Als we het hebben over wetenschappelijk onderzoek dat niet vrij toegankelijk is voor het gewone publiek, dan bedoelen we daarmee ook niet-wetenschappelijke experts voor wie dergelijk onderzoek relevant is: advocaten, artsen, journalisten, ambtenaren en activisten. Wetenschappers klagen graag over oppervlakkige verslaggeving en oppervlakkig politiek beleid, maar hun eigen systeem ontzegt professionals de toegang  zich te verdiepen in hun werk. Abonnementen op databases die tot in de tienduizenden dollars lopen, kunnen zelfs vooraanstaande organisaties zich niet veroorloven".

Veel wetenschappelijk onderzoek, dat van zeer groot belang zou kunnen zijn voor de politiek, wordt genegeerd, concludeert Kendzior. Na de zelfdoding van Swartz publiceerden veel wetenschappers hun artikelen op internet. Als eerbetoon aan Swartz die vocht voor vij toegankelijke informatie voor iedereen, in plaats van alleen voor de academisch elite. Kritici reageerden met te zeggen dat een dergelijke actie geen zin heeft, aangezien bij vrije toegankelijkheid het motief voor een academische loopbaan zou ontbreken. Vooruitgang in academische kring is afhankelijk van de bereidheid in tijdschriften te publiceren die niet toegankelijk zijn voor het algemene publiek.

Hoewel wetenschappelijke aritkelen saai kunnen zijn en weinig aantrekkelijk voor het algemene publiek, ze zijn belangrijk vanwege hun specialistische karakter. Niet iedereen is in staat diepgaand onderzoek te verrichten.
Het lijkt dus een kwestie van academische carrière versus maatschappelijke belangen.
Kendzior maakt duidelijk in haar artikel dat een van de sterkste wapens van autoritaire regimes is het vermogen informatie te censureren. Ze heeft zelf het belang ondervonden van statistieken, verkregen uit de eerste hand, open bronnen, of gecensureerde verhalen die vrijkwamen. Ze weet wat er gebeurt als toegang is geblokkeerd.

Informatie is macht, maar informatie is ook vrijheid, concludeert Kendzior. Met die vrijheid komt ook de verantwoordelijkheid. Wetenschappers mogen, als het aan haar ligt, zich niet langer afvragen of hun werk van belang is voor een groter publiek. Het kan van belang zijn voor die ene persoon, en hele grote gevolgen hebben.

Zie: The political consequences of academic paywalls, door Sarah Kendzior op website van Al Jazeerah, 18 januari 2013. Klik hier.

Rapport van UNHCR waarnaar Kendzior verwijst in haar artikel. Klik hier.

Het nieuwste, eind december 2012 verschenen boek van de Amerikaanse schrijver, journalist en beroepenanalyticus Daniel Pink:To sell is human -The surprising truth about moving others gaat over de kunst van het verkopen en de medemens activeren. Zijn boek begint met het verhaal dat hij zijn laptop opende en klikte op de veekleurige kalender waarna hij..."probeerde  te reconstrueren wat ik in de voorgaande twee weken nu precies had gedaan. Ik rubriceerde de bijgewoonde vergaderingen, gemaakte reizen, gegeten maaltijden en gevoerde telefoongesprekken. Ik probeerde van alles dat ik had gelezen en gezien een lijst te maken, evenals van de face-to-face ontmoetingen die ik had met familie, vrienden en collega's. Daarna onderzocht ik de digitale werkzaamheden: 722 e-mails, vier blogs, 86 tweets, een dozijn sms'en.
Toen ik deze warboel aan informatie overzag - een pointillistisch portret van wat ik doe en, in zekere zin, wat ik ben - bleek het gezicht dat me aankeek een verrassing te hebben. Ik ben een verkoper!"

Iedereen zit in de verkoop

Volgens de statistieken werkt een op de negen Amerikanen in de verkoop. Dat wil zeggen, meer dan vijftien miljoen mensen verdienen in de V.S. hun brood met het overtuigen van anderen iets van hen te kopen. Maar niet alleen een op de negen mensen is bezig met verkopen. Die andere acht doen het ook: "Of we nu werknemers zijn die een nieuw idee ventileren bij collega`s, ondernemers die beleggers aanmoedigen te investeren of ouders en docenten die kinderen overhalen om te gaan leren, we brengen onze dag door met anderen te bewegen tot iets".
Of we nu willen of niet, we zijn allemaal verkopers. Lisa Earle McLeod kon haar geluk niet op toen ze dit las. In een blog op de site van Huffington Post schrijft ze dat ze zich altijd heeft lopen ergeren aan het besmeuren van een volgens haar nobel beroep. Maar aan dat zwart maken zal nu een eind komen, nu we op de hoogte zijn van de drie waarheden van het verkopen zoals beschreven in Pinks boek:.

1. Iedereen zit in de verkoop
2. Verkopen is niet makkelijk
3. Je kunt leren "verkopen" zonder klef, drammerig, schreeuwerig of arrogant te zijn.

Een van de redenen waarom we zo neerkijken op het beroep van verkoper is dat we onszelf wijsmaken dat we liever behoren tot een hogere, priesterlijke kaste en niet tot die van de geldgraaiende verkopers. Maar andere mensen overtuigen en activeren is niet alleen de motor van zakendoen, het is volgens Pink de hoeksteen van vooruitgang.
McLeod vroeg aan Pink wat zijn hoop was voor de  toekomst? Zijn antwoord luidde dat hij ervan overtuigd was dat als mensen zouden leren hoe ze anderen op een ethische en morele manier zouden kunnen overtuigen en beïnvloeden, de wereld daar beter van zou worden.

"Ik verkoop aan studenten poëzie, rekenen en biologie"

Volgens Pink is onderwijs momenteel een van de snelst groeiende sectoren in Amerika. Leerkrachten kunnen nu hun kans grijpen, veranderingen aanbrengen en hun school en functie eens onder de loep nemen. Onderzoek toont aan dat de nadruk op cognitieve vaardigheden zoals rekenen en uit het hoofd leren aan het verschuiven is en dat minder tastbare, niet-cognitieve vaardigheden als samenwerken en improviseren in het lesprogramma worden opgenomen.
Onderwijs gaat over andere mensen activeren, hun gedrag veranderen, kinderen leren aandacht te ontwikkelen in de klas, tieners leren begrijpen dat ze naar hun toekomst moeten kijken en daarom hard moeten studeren. De kern van al deze overredingskracht is verkopen: leraren zijn verkopers van ideeën.

Of een leraar zich nu richt tot de raad van bestuur, of aan een gehoor van 12-jarigen uitlegt waarom Shakespeare een genie was, het gaat om de kunst van het overtuigen. Hoewel zijn nieuwe boek nog maar kort uit is, vertelde Pink dat hij al veel reacties heeft gehad van leraren die het hiermee eens waren: "Ja, ik verkoop. Ik verkoop aan studenten poëzie, rekenen, biologie".
In feite kan de zakenwereld nog veel leren van leerkrachten: wat motiveert mensen? hoe inspireer je mensen tot goed presteren? Maar leraren kunnen ook wat leren van de zakenwereld, namelijk de gecompliceerde vaardigheid van het zoeken naar en vinden van problemen.
In een recent onderzoek, aldus Pink, gaven mentoren aan dat zij probleem-oplossen als belangrijke te leren vaardigheid zouden willen invoeren. Voorzitters van bestuursraden evenwel plaatsten dat probleem-oplossen pas op de zevende plaats van hun lijst van vaardigheden van werknemers, en plaatsten problemen zoeken en vinden bovenaan; ze vonden dat de allerbelangrijkste vaardigheid. Dat wil zeggen: het vermogen om op het oog niet waarneembare belangrijke kwesties en problemen nauwkeurig te bepalen.

Innerlijk gemotiveerd door vrijheid, uitdaging en betekenis

Maar hoe doe je dat, problemen vinden? Voor Pink is het antwoord: betekenis inzetten. Pink: "Er is iets voor te zeggen bepaalde lessen te verbinden aan de echte wereld". Door te vragen welke betekenis de grondbeginselen van de wiskunde in de echte wereld hebben. Pink: ".... wiskunde is een abstract systeem geworden, erop gericht het juiste antwoord te krijgen, maar wiskunde verklaart in feite waarom dit gebouw rechtop staat, of waarom het verkeer zo langzaam rijdt op dit moment".

Veel aandacht besteedt Pink in zijn boek aan het idee van het bewegen van transactie naar transcendentie - de dingen persoonlijk maken. Dat is de beste manier om aan leerlingen datgene dat geleerd moet worden te "verkopen". Wat in de klas wordt geleerd verbinden met het persoonlijke leven van de leerlingen. Helaas is het onderwijs sterk gestandaardiseerd en is routine de norm geworden. Gestandaardiseerde toetsen zijn heel makkelijk en heel goedkoop voor de politici en de belastingbetaler.
Er zijn zelfs plannen in de V.S. voor het definitief invoeren van de Common Core State Standards, een one size fits all normstelsel voor het onderwijs. Als de Common Core het enige lesprogramma zal worden dat studenten wordt aangeboden, dan is het gevaar groot dat studenten alleen nog leren voor het examen. Weten voor je examen dat het Vijfde Amendement van de Grondwet gaat over misbruik van overheidsgezag in rechtszaken wil nog niet zeggen dat zulke kennis leidt tot goed burgerschap.
Wat Pink betreft gaat het onderwijsstelsel veranderen. Geen studenten meer met vaardigheden die van geen waarde zijn buiten de school en die worden gemotiveerd door externe beloningen als hoge cijfers en onderscheidingen. Er moeten studenten komen die innerlijk gemotiveerd zijn door vrijheid, uitdaging en betekenis.

To Sell Is Human (Whether You Like It or Not), door Lisa Earle McLeod in blog op site van Huffington Post, 22 januari 2013: www.huffingtonpost.com

Dan Pink: How Teachers Can Sell Love of Learning to Students, door Jennie Rose, op site van het Amerikaanse mediakanaal KQED, 18 januari 2013: http://blogs.kqed.org

Dan Pink over de verrassende wetenschap van de motivatie, TED-lezing uit juli 2009, te zien op: www.ted.com

Website van Daniel Pink met informatie over zijn nieuwe boek To Sell is Human -The surprising truth about moving others en een video met Pink aan het woord over het boek: http://www.danpink.com/about

Kiezen voor kwalitatief sterke leraren heet het in januari 2013 verschenen advies van de Onderwijsraad.
De Onderwijsraad is een onafhankelijk adviescollege, opgericht in 1919. De Raad adviseert, gevraagd en ongevraagd, over hoofdlijnen van het beleid en de wetgeving op het gebied van het onderwijs. De Raad adviseert aan de ministers van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap en van Economische Zaken. De Eerste en Tweede Kamer kunnen de Raad ook om advies vragen. Gemeenten kunnen in speciale gevallen van lokaal onderwijsbeleid een beroep doen op de Onderwijsraad.

Minister Bussemaker van Onderwijs heeft aan de Tweede Kamer een brief geschreven met een uitgebreide reactie op het rapport van de Commissie onderzoek financiële problematiek Amarantis.
De Minister schrijft op 21 januari 2013 dat zij .. "in de komende maanden zal samenwerken met de staatssecretaris aan een onderwijsbrede agenda voor de versterking van de bestuurskracht. In april 2013 ontvangt u hierover een brief...

RUIMTEVOLK is een onafhankelijk crossmediaal inspiratieplatform in de ruimtelijke ordening. Ruimtelijke ordening is met een groot aantal spelregels de ruimte planmatig benutten en inrichten, waarbij rekening wordt gehouden met individuële en maatschappelijke belangen. Kortweg: het zo goed mogelijk aan elkaar aanpassen van samenleving en ruimte.
Sinds 2007 faciliteert het platform het ruimtelijk debat door een open en toegankelijk podium te bieden aan inspirerende analyses en visies. RUIMTEVOLK signaleert, agendeert, prikkelt en gelooft in een vernieuw(en)de ruimtelijke ordening en de kracht van kennis en inzichten delen, online en offline.

Staatssecretaris van Onderwijs Sander Dekker wil scholen gaan beoordelen op hun scores voor de Cito-toets en de toets verplicht stellen. De Tweede Kamer neemt dit voorjaar een besluit over het voorstel de Citotoets te verplichten. Hij hoopt hiermee scholen aan te zetten om hun onderwijs te verbeteren zodat ze beter scoren op de Cito-toets. Een onzalig idee, aldus Jaap Walhout in zijn artikel op de site van Sargasso: De Cito-illusie van staatssecretaris Sander Dekker.

Scholier Tjeerd schrijft op de blog van Scholieren.com dat zijn generatie almaar zit te wachten op complimenten. Zijn bijdrage is getiteld: "Wij zijn de applausgeneratie", dat begint:
"Ik surf naar Facebook. Een van mijn vrienden heeft een foto van het konijn van zijn zusje gepost. Vierendertig likes. Een andere vriend plaatste de status "Vanavond parrrrty! Chill man!". Achttien likes en zeven positieve reacties.

We zijn hier getuige van de applausgeneratie. Een vreselijke generatie waar ik zelf bij hoor.

Katherine Diaz is tot Jonge Ambtenaar van het Jaar 2013 gekozen tijdens het verkiezingsgala in de Nieuwe Kerk in Den Haag op donderdagavond 17 januari 2013. Diaz won met een speech*) die naar eigen zeggen "uit het hart" kwam. Hoofd bestuursvoorlichting Bartho Boer van de gemeente Amsterdam won de publieksprijs. De twee andere kandidaten waren  Anne-Jan Zieleman, beleidsanalist in het Amsterdamse stadsdeel Oost, en Marjon van Gelderen van de Politie Rotterdam.

Gemeenten moeten meer investeren in samenwerking met politie en het Openbaar Ministerie nu dit haar nut heeft bewezen.
Dat schrijft minister Plasterk naar aanleiding van een evaluatie van de Eenduidige Landelijke Afspraken (ELA). Die zijn in 2010 gemaakt om geweld en agressie tegen werknemers met een publieke taak aan te pakken.
Gemeenten en andere werkgevers met een publieke taak hebben zelf ook een verantwoordelijkheid en mogelijkheden om aan de slag te gaan, vindt Plasterk. Zij kunnen zelf casemanagers aanstellen, deskundigheid bevorderen en een incidentenregistratie opzetten. Verder breidt Plasterk de ketenintensiveringsregio’s binnen het programma Veilige Publieke Taak (VPT) uit tot een landelijke dekking in 2013.